تازه یادمان افتاده شهید داریم
تازه یادمان افتاده شهید داریم
سيد هادي كسايي زاده/ خبرنگار اجتماعي حيات
شاید به جرات می توان گفت که امروز ده ها سازمان دولتی و غیر دولتی و حتی برخی از وزارتخانه ها بودجه های گزافی را هزینه می کنند تا به قول خود فرهنگ ایثار، مقاومت و شهادت را در بین جامعه و نسل آینده ارتقاء و نهادینه کنند. ولی یک سوال و آن اینکه آیا موفق شده اند؟ متاسفانه وقتی پای درد و دل بسیاری از مسئولین و خانواده های شهدا و ایثارگران می نشینیم با صراحت می گویند: نقش زیبای ایثار کمرنگ شده است. ولی مگر می شود اینهمه هزینه و بودجه این سخنان را به همراه داشته باشد. اشکال کار کجاست؟ یکی از مهمترین اشکالاتی را که می توان به کمرنگ شدن فرهنگ ایثار و شهادت مرتبط کرد عدم برنامه ریزی و چند قطبی بودن متولیان فرهنگ کشور است. اداره ارشاد، بنیاد شهید و امور ایثارگران، صدا و سیما، نشریات، خبرگزاریها، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و ده ها نهاد و سازمانی که برای بخش فرهنگ عمومی کشور تلاش کرده و هزینه می کنند بدون آنکه مرجع و برنامه مشخصی داشته باشند و این یعنی اینکه هر نهادی بر اساس سیاستهای خود دست به قلم شده و به نام فرهنگ کشور مطلب می نویسد.نمایشگاه برپا می کند و صدها طرح و برنامه اجرا می کند و کسی هم نیست که بگوید شما بر اساس کدام برنامه از قبل تعیین شده کار فرهنگی انجام می دهید. در بحث مهم و تاثیر گذار ایثار هم اینچنین است، اگر متولیان و کارشناسان ارشد فرهنگی کشور در مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت نظام سندی همانند سند چشم انداز توسعه برای تبیین فرهنگ ایثار تنظیم کنند دیگر شاهد اینهمه بی سلیقگی و پراکندگی فعالیتهای فرهنگی نمی باشیم و همزمان با درج مفاهیم ایثار در کتابهای درسی دبستان، نشریات، روزنامه ها، سازمانها و شهرداریها هم طبق الگوی ترسیم شده قدم برمی دارند و این یعنی ارتقاء فرهنگ ایثار و شهادت. فرهنگی که در آن عشق، محبت، فداکاری، ولایت پذیری و مردم سالاری دینی را به همراه دارد. نسلهای آینده باید بدانند که ایثار تنها شهادت نیست، شهادت نهایت ایثار است. ایثار یعنی نگاه تازه به جامعه، نگاه به قشر ضعیفی که نمی توانند خواسته های خود را بیان کنند و تو آنجایی. ایثار یعنی جلوگیری از هرگونه تضاد و خشونت در بین گروه های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جامعه. ایثار یعنی گذراندن اوقات فراقت در کپر های عشایر پای تخته سیاهی که محتاج به دستان پرمهر تواست. ایثار یعنی حمایت از ولایت، یعنی دستگیری از مسکین، یعنی اهدای خون، یعنی اهدای زندگی، یعنی زکات قبل از نماز، یعنی پیوستن به راهی که شهدا رفته اند و سالکان عشق در بیکرانه وجودش غوطه ور شده اند. خدا را شکر که پس از گذشت 20 سال از جنگ کوچه های شهرمان با تصاویر شهدا مزین شد کوچه هایی که سالهاست بر پیشانی خود نام مقدس شهید را حک کرده اند ولی هیچگاه تصویری از ایثار بر پیکره دیوارش نقش نبسته است. اقدام جدید شهرداری تهران برای نقش تصاویر شهدا بر سردر کوچه ها امری پسندیده است ولی به شرطی که تمام کوچه های ایران را در بر بگیرد و این آغاز راه است. به قول معروف تازه یادمان افتاده که شهید داریم. ای کاش امام زنده بود تا باز هم به ما بگوید شهدا شمع محفل بشریتند که این کلام را سالهاست از یاد برده ایم. ولی این همه خلا با تصویر مرتفع نمی شود و نیاز به انقلابی فرهنگی دارد انقلابی که در آن دوباره ایثار پر رنگ شود ایثاری که اسلام را زنده نگه داشته است و شهیدی که نامش در دل و جان هر ایرانی حک شده است. پایان پیام
خداد عزیزی معتقد است: روی کاغذ، مقابل کره جنوبی بازنده هستیم.
در دنیای خبرنگاری اتفاقات و اخباری