هفت سـيــن دل

نویسنده: سید هادی کسایی زاده

چاپ در مجله خانواده سبز شماره 221 اسفند 87

گر یك كمی آن طرف‌تر بایستید او هم مي‌تواند نفس بكشد. زمین را مي‌گویم كه دارد زنده مي‌شود و این زنده شدن دوباره زمین همه ما ایرانی‌ها را زنده مي‌كند. آنقدر زنده كه به جشن و سرور مي‌پردازیم. آنقدر زنده كه برای این بیداری زمین، لباس نو مي‌پوشیم و نقل و شیرینی به هم تعارف مي‌كنیم و به نوعی تا 13 روز كار و زندگی را تعطیل كرده و به این زیبایی‌ها لبخند مي‌زنیم. البته حیوانات را هم از یاد نبرده و از سالیان دراز هر سال را به نام یكی از این موجودات خدا نامگذاری كردیم. هر خانواده به سلیقه خودش روی میز یا روی سفره ترمه‌ هفت‌سين علم مي‌كند و با سبزه، سكه، سیر، سماق، سمنو، سیب و سنجد به نوعی خوشبختی را به خانه اش دعوت مي‌كند، البته قرآن و آینه كه جای خودش را دارد. موقع تحویل سال نو هم، هركس بر اساس رسم و رسوم یا عقیده‌اي كه جایی مي‌‌رود یا كاری دارد! یكی می‌گويد باید بخندی تا تمام سال خوشحال باشی، یكی عیدی مي‌دهد و عده‌اي دیگر هم سال‌شان را با حضور در بارگاه ملكوتی ائمه اطهار و امامزاده‌ها آغاز مي‌كنند كه خوشا به حال‌شان. خلاصه این بیداری زمین در ایران غوغایی به پا می‌كند كه بیا و ببین.

ولی ‌اي آقا و خانمی كه آنقدر پول دارید كه 600 تومان برای خرید مجله خانواده سبز بدهید! آیا به غیر از زمین نفس‌تان هم بیدار مي‌شود؟ نفسی كه هر لحظه غفلت كنی خوابش مي‌رود و گاهی هم اصلا بیدار نمی‌شود. آیا مي‌دانید در ایران بیش از 2 میلیون زن بي‌سرپرست سال نو را بدون حضور همسر مي‌گذرانند؟ آیا مي‌دانید بیش از 150 هزار خانواده در حالی پای سفره هفت‌سين البته اگر داشته باشند مي‌نشینند كه عزیزی را در گوشه زندان دارند؟ بله، درسته، تلخی‌های روزگار هم‌پای شیرینی‌ها حركت مي‌كند.

خوشا به حال خانواده‌هایی كه وقتی سر سفره هفت‌سين قرآن مي‌خوانند و زندگی یك سال گذشته خودشان را ورق مي‌زنند، هیچ صفحه‌اي بدون كمك و دستگیری به خلق برای‌شان آغاز نشده است. یعنی انگار همیشه با علی(ع) زندگی كرده‌اند.

صدها فرشته، بوسه بر آن دست مي‌زنند

كز كار خلق یك گره بسته وا كنی

هنوز هم دیر نشده از سر سفره بلند شو كمی از آن عیدی‌هایی كه كنار گذاشتی را بردار و برو یك زندانی را آزاد كن! یا اینكه برای بچه‌های بهزيستي شهر هدیه بگیر، یا اگر خیلی عاشقی شبانه اخلاصت را پشت در خانه مسكینی بگذار و در بزن و برو. چه عیبی دارد اگر به همه فامیل و دوستان و آشنایان بگوییم امسال عیدی كه قرار بود به شما بدهيم یك زندانی را آزاد كرديم یا اینكه یتیمی را خوشحال دیديم. به خدا قسم آنها نیز خوشحال مي‌شوند. چون آنها هم ایرانی هستند، مسلمانند و علی(ع) را مي‌شناسند. اصلا بیایید با هم تصمیم بگیریم هرسال عید، چند خانواده گرفتار را خوشحال كنیم. نمی‌دانی چقدر لذت بخش است! من طعمش را بارها چشیده‌ام. طعم سیب بهشتی را مي‌دهد. بگذاریم فرشتگان هم پای سفره هفت‌سين‌مان بنشینند و آنگاه خدانیز حاضر و ناظر بر اعمال ماست. یادم مي‌آید پدرم كه بنیانگذار و مدیر عامل موسسه خیریه امام علی(ع) است روز عید مرا با خود به خیریه مي‌برد. آن زمان جوان بودم و به قول معروف خام.

مي‌گفتم: پدر جان امروز روز اول عید است همه آدم‌ها در خانه هستند و شما دارید مي‌روید خیریه، تازه آنجا كه كسی نیست، همه كارمندان در تعطیلات هستند. وقتی كه با غر غر كردن‌ وارد خیریه مي‌‌شدم، مي‌‌دیدم داخل اطاق پدرم كلی لباس، كفش و شیرینی است. پدرم گفت:‌هادی برو پایین داخل فریزر هرچی گوشت داریم بیار بالا، الآن مهمان‌ها سر مي‌رسند. بعد از یك ساعت زنگ خیریه به صدا در آمد وقتی در را باز كردم پیرزنی گفت: سلام پسرم، حاج آقا كساء هستند؟ گفتم بله مادر، بفرمايید. بعد از پیرزن 80 زن بي‌سرپرست دیگر آمدند. بعدها فهمیدم آنها به خاطر حجب و حیا و آبرو روزهای عید برای تحویل ارزاق و پوشاك مخفیانه به خیریه مي‌آمدند تا كسی آنها را نشناسد. حالا دانستید كه چقدر نوع دوستی و خدمت به خلق لذت‌بخش است؟ البته آن روز نفهمیدم ولی امروز كه متاهل شدم و 2 فرزند دارم مي‌دانم گرسنگی، فقر، گرانی و آبرو چیست. هنوز هم دیر نشده! فكرش را بكن، وقتی فرزندانت بزرگ مي‌شوند و خاطرات سفره هفت‌سين را برای فرزندان‌شان تعریف مي‌كنند با افتخار مي‌گویند: «آن زمان پدر و مادرم، شب‌های عید تا چند خانواده مستحق و گرفتار را خوشحال نمی‌دیدند، عید را آغاز نمی‌كردند.»

بگذاریم این سنت باستانی ایران با مذهب و اعتقادات‌مان گره بخورد. حال كه در كنار هفت‌سين مادی نشسته ایم هفت‌سين دلمان را با سعادت، سخاوت، سلامت، سپاس، سجود، سرور همراه باسرافرازي آغاز كنیم...

خداوند متعال در قرآن مجید مي‌فرمایند: «ما انسان را آفریدیم تا ما را عبادت كند و عبادت تنها در نماز نیست. انسان باید در همه حال به یاد خدا باشد و تمامی اعمال و رفتارش برای خدا باشد. و وای به حال آنانی كه از صراط مستقیم دور شدند و به «مغضوب علیهم» پیوستند. و وای بر نمازگزاران، آنانی كه در ظاهر خدا را عبادت مي‌كنند ولی اهل دنیا و متعلقاتش هستند. پس نگذارید دیر شود زیرا ناگهان چقدر زود دیر مي‌شود!
 

دوستان معنوی

از سمت راست:

سید هادی کسایی زاده- خانم سعیده قدس بنیانگذار محک- آقای حسینی مدیر روابط عمومی انجمن آلزایمر ایران

سفره هفت سین جانبازان غلط املایی دارد

سفره هفت سین جانبازان غلط املایی دارد

تهران – حیات

نویسنده: سید هادی کسایی زاده

خبرنگار اجتماعی خبرگزاری حیات

جمشید را می شناسید؟ همان پادشاهی که عید نوروز را هزاران سال پیش بنیانگذاری کرد و تمام شعرا و نویسندگان از جمله فردوسی، منوچهری، عنصری، طبری، مسکویه و غیره وی را به این جهت ستودند.

و امروز ایرانیان همراه با کشورهای پاکستان، قزاقستان، ترکیه، تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان و آذربایجان سالیان سال است که عید باستان نوروز را با خوشی و طراوت آغاز می کنند و 13 روز اول سال را گرد سفره هفت سین از دوستان، اقوام و آشنایان پذیرایی می کنند.
البته قصد نداریم هفت سین سفره را تفسیر کنیم یا اینکه به مدح و ثنای جمشیدخان بپردازیم. مهم آغاز نفس کشیدن دوباره زمین و انقلاب خاک است. انقلابی که هر دل بی کینه را متحول می کند.
راستی می دانید که سال قبل شب عید کجا بودید؟ یا مثلا 10 سال پیش؟ این سوالی است که اکثرا افراد از هم می پرسند و به نوعی یاد گذشته را زنده نگه می دارند. ولی بعضی از خانواده ها سوالشان فرق دارد؟
وقتی که دور سفره 7 سین یا اینکه توی صحن امامزاده یا کنار مزار عزیزشان منتظر تحویل سال نو هستند و چند خطی قرآن هم برای پاکیزگی دلشان می خوانند یک مرتبه به فکر فرو می روند. آنها را خوب نگاه کن آنقدر به گذشته می روند که ساعت ها اگر رهایشان کنید زمان را از دست خواهید داد، به راستی چه می بینند. مگر در گذشته شب سال نو چه اتفاقی برایشان افتاده که آنقدر آنها را به تامل و فکر واداشته است. اصلا این افراد چه کسانی هستند؟ عجله نکنید! آنها را سال هاست که می شناسید، ولی بی تفاوت از کنارشان می گذرید.
اگر کمی دقت کنید در می یابید که آنها به نوعی با جریانات جنگ درگیر بودند.
یا آنجا بودند، یا شهید دادند یا جانباز شدند. مادر شهید شب سال نو چه احساسی دارد. جانباز شیمیایی و خانواده ای که سال هاست با مردی زندگی می کنند که می گویند موجی است.

 سفره هفت سین این جانبازان غلط املایی دارد. الف آمپول، قاف قرص، کاف کپسول و میم ماسک به جنگ 7 سین آمده اند.
ولی سفره خراب نشده، خانواده عادت کرده است به نوعی اگر همین الف و میم و کاف ها نباشد 7 سین کامل نمی شود. مادرهای شهید هم قاف قاب عکس را کنار سفره گره زدند تا اگر خدا بخواهد امسال به آرزویشان برسند آرزویی که همان لحظه خبر شهادت عزیزشان را از خدا خواسته اند. به راستی این سفره ها را نباید فراموش کرد زیرا تمام کلمات و حروف الفبا در لحظه تحویل سال نو با حضور ذات اقدس الهی می رقصند و رقصی که منتهایش الله است. و ساده اندیشان دل به 7 سین خوش کرده اند غافل از اینکه آنها سال هاست که از سین گذشته اند و به اناعلیه راجعون رسیده اند. خوشا به حالشان که غم و غصه آنها عبادت، شادیشان سعادت و عروجشان لیاقت است.
ای کاش دیوارهای دنیوی فرو می ریختند تا همگان می دیدند که کدامین سفره با دستان خدا تزیین شده است. آن وقت مردم گروه گروه برای پیوستن به گرد سفره عشق سر از پا نمی شناختند.
خدایا مگذار که فریبنده های دنیوی چشمان حقیقت یاب ما را کور کند تا ذهن ها از زیبایی خالی شود. زیبایی یعنی آغاز سال نو با مادر شهید، زیبایی یعنی سفره هفت سین با جانباز شیمیایی، زیبایی یعنی دستان بسته جانباز اعصاب و روان که با چشمان خود کلمات خدا را دنبال می کند.
و عید یعنی شستشوی مزار شهیدی گمنام و گریستن به حال این همه غفلت، خالی شدن از کینه و رنگ و پاک شدن با پاک ترین موجودات الهی.
همانند آنانی که عید را با بوییدن خاک شلمچه آغاز می کنند با خاکش وضو می گیرند و با آفتابش تیمم می کنند.
کاروان راهیان نور دلداده هایی هستند که حق جوانمردی را به جا آوردند و تنگ ماهی قرمز را رها کرده و سبزه دلشان را یاد شهدا گره می زنند تا نکند فراموش شوند مردانی که روزی خود را برای ما فراموش کردند.
و حال تو ای که روی مبل خانه ات آسوده دراز کشیده ای و با کنترل از راه دور کانال های تلویزیونت را عوض می کنی و با خیالی آسوده تخمه ژاپنی ات را می شکنی و اگر یکی از تخمه ها تلخ بود به عالم و آدم ناسزا می گویی. بدان که شیرینی امروز تو حاصل تلخ ترین روزهای عمر کشور بوده است. تلخی که هنوز از کام خیلی از خانواده ها بیرون نرفته است. منظور این نیست که بیایید با آنها هم دردی کنید یا اینکه .....
 ایثارگران نیاز به صدقه ندارند.
 ما به ایثارگران نیاز داریم. هیچ کشوری ارزشها و الگوهای انسانی خود را فراموش نمی کند ولی من نمی دانم که چرا در ایران آدمهای خوب زود فراموش می شوند. بیایید در سال جدید شهدا و ایثارگران را فراموش نکنیم...
پایان پیام