هفت سـيــن دل

نویسنده: سید هادی کسایی زاده

چاپ در مجله خانواده سبز شماره 221 اسفند 87

گر یك كمی آن طرف‌تر بایستید او هم مي‌تواند نفس بكشد. زمین را مي‌گویم كه دارد زنده مي‌شود و این زنده شدن دوباره زمین همه ما ایرانی‌ها را زنده مي‌كند. آنقدر زنده كه به جشن و سرور مي‌پردازیم. آنقدر زنده كه برای این بیداری زمین، لباس نو مي‌پوشیم و نقل و شیرینی به هم تعارف مي‌كنیم و به نوعی تا 13 روز كار و زندگی را تعطیل كرده و به این زیبایی‌ها لبخند مي‌زنیم. البته حیوانات را هم از یاد نبرده و از سالیان دراز هر سال را به نام یكی از این موجودات خدا نامگذاری كردیم. هر خانواده به سلیقه خودش روی میز یا روی سفره ترمه‌ هفت‌سين علم مي‌كند و با سبزه، سكه، سیر، سماق، سمنو، سیب و سنجد به نوعی خوشبختی را به خانه اش دعوت مي‌كند، البته قرآن و آینه كه جای خودش را دارد. موقع تحویل سال نو هم، هركس بر اساس رسم و رسوم یا عقیده‌اي كه جایی مي‌‌رود یا كاری دارد! یكی می‌گويد باید بخندی تا تمام سال خوشحال باشی، یكی عیدی مي‌دهد و عده‌اي دیگر هم سال‌شان را با حضور در بارگاه ملكوتی ائمه اطهار و امامزاده‌ها آغاز مي‌كنند كه خوشا به حال‌شان. خلاصه این بیداری زمین در ایران غوغایی به پا می‌كند كه بیا و ببین.

ولی ‌اي آقا و خانمی كه آنقدر پول دارید كه 600 تومان برای خرید مجله خانواده سبز بدهید! آیا به غیر از زمین نفس‌تان هم بیدار مي‌شود؟ نفسی كه هر لحظه غفلت كنی خوابش مي‌رود و گاهی هم اصلا بیدار نمی‌شود. آیا مي‌دانید در ایران بیش از 2 میلیون زن بي‌سرپرست سال نو را بدون حضور همسر مي‌گذرانند؟ آیا مي‌دانید بیش از 150 هزار خانواده در حالی پای سفره هفت‌سين البته اگر داشته باشند مي‌نشینند كه عزیزی را در گوشه زندان دارند؟ بله، درسته، تلخی‌های روزگار هم‌پای شیرینی‌ها حركت مي‌كند.

خوشا به حال خانواده‌هایی كه وقتی سر سفره هفت‌سين قرآن مي‌خوانند و زندگی یك سال گذشته خودشان را ورق مي‌زنند، هیچ صفحه‌اي بدون كمك و دستگیری به خلق برای‌شان آغاز نشده است. یعنی انگار همیشه با علی(ع) زندگی كرده‌اند.

صدها فرشته، بوسه بر آن دست مي‌زنند

كز كار خلق یك گره بسته وا كنی

هنوز هم دیر نشده از سر سفره بلند شو كمی از آن عیدی‌هایی كه كنار گذاشتی را بردار و برو یك زندانی را آزاد كن! یا اینكه برای بچه‌های بهزيستي شهر هدیه بگیر، یا اگر خیلی عاشقی شبانه اخلاصت را پشت در خانه مسكینی بگذار و در بزن و برو. چه عیبی دارد اگر به همه فامیل و دوستان و آشنایان بگوییم امسال عیدی كه قرار بود به شما بدهيم یك زندانی را آزاد كرديم یا اینكه یتیمی را خوشحال دیديم. به خدا قسم آنها نیز خوشحال مي‌شوند. چون آنها هم ایرانی هستند، مسلمانند و علی(ع) را مي‌شناسند. اصلا بیایید با هم تصمیم بگیریم هرسال عید، چند خانواده گرفتار را خوشحال كنیم. نمی‌دانی چقدر لذت بخش است! من طعمش را بارها چشیده‌ام. طعم سیب بهشتی را مي‌دهد. بگذاریم فرشتگان هم پای سفره هفت‌سين‌مان بنشینند و آنگاه خدانیز حاضر و ناظر بر اعمال ماست. یادم مي‌آید پدرم كه بنیانگذار و مدیر عامل موسسه خیریه امام علی(ع) است روز عید مرا با خود به خیریه مي‌برد. آن زمان جوان بودم و به قول معروف خام.

مي‌گفتم: پدر جان امروز روز اول عید است همه آدم‌ها در خانه هستند و شما دارید مي‌روید خیریه، تازه آنجا كه كسی نیست، همه كارمندان در تعطیلات هستند. وقتی كه با غر غر كردن‌ وارد خیریه مي‌‌شدم، مي‌‌دیدم داخل اطاق پدرم كلی لباس، كفش و شیرینی است. پدرم گفت:‌هادی برو پایین داخل فریزر هرچی گوشت داریم بیار بالا، الآن مهمان‌ها سر مي‌رسند. بعد از یك ساعت زنگ خیریه به صدا در آمد وقتی در را باز كردم پیرزنی گفت: سلام پسرم، حاج آقا كساء هستند؟ گفتم بله مادر، بفرمايید. بعد از پیرزن 80 زن بي‌سرپرست دیگر آمدند. بعدها فهمیدم آنها به خاطر حجب و حیا و آبرو روزهای عید برای تحویل ارزاق و پوشاك مخفیانه به خیریه مي‌آمدند تا كسی آنها را نشناسد. حالا دانستید كه چقدر نوع دوستی و خدمت به خلق لذت‌بخش است؟ البته آن روز نفهمیدم ولی امروز كه متاهل شدم و 2 فرزند دارم مي‌دانم گرسنگی، فقر، گرانی و آبرو چیست. هنوز هم دیر نشده! فكرش را بكن، وقتی فرزندانت بزرگ مي‌شوند و خاطرات سفره هفت‌سين را برای فرزندان‌شان تعریف مي‌كنند با افتخار مي‌گویند: «آن زمان پدر و مادرم، شب‌های عید تا چند خانواده مستحق و گرفتار را خوشحال نمی‌دیدند، عید را آغاز نمی‌كردند.»

بگذاریم این سنت باستانی ایران با مذهب و اعتقادات‌مان گره بخورد. حال كه در كنار هفت‌سين مادی نشسته ایم هفت‌سين دلمان را با سعادت، سخاوت، سلامت، سپاس، سجود، سرور همراه باسرافرازي آغاز كنیم...