غیر قابل انتشار

سفره هفت سین جانبازان غلط املایی دارد

تهران – حیات

نویسنده: سید هادی کسایی زاده

خبرنگار اجتماعی خبرگزاری حیات

جمشید را می شناسید؟ همان پادشاهی که عید نوروز را هزاران سال پیش بنیانگذاری کرد و تمام شعرا و نویسندگان از جمله فردوسی، منوچهری، عنصری، طبری، مسکویه و غیره وی را به این جهت ستودند.

و امروز ایرانیان همراه با کشورهای پاکستان، قزاقستان، ترکیه، تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان و آذربایجان سالیان سال است که عید باستان نوروز را با خوشی و طراوت آغاز می کنند و 13 روز اول سال را گرد سفره هفت سین از دوستان، اقوام و آشنایان پذیرایی می کنند.
البته قصد نداریم هفت سین سفره را تفسیر کنیم یا اینکه به مدح و ثنای جمشیدخان بپردازیم. مهم آغاز نفس کشیدن دوباره زمین و انقلاب خاک است. انقلابی که هر دل بی کینه را متحول می کند.
راستی می دانید که سال قبل شب عید کجا بودید؟ یا مثلا 10 سال پیش؟ این سوالی است که اکثرا افراد از هم می پرسند و به نوعی یاد گذشته را زنده نگه می دارند. ولی بعضی از خانواده ها سوالشان فرق دارد؟
وقتی که دور سفره 7 سین یا اینکه توی صحن امامزاده یا کنار مزار عزیزشان منتظر تحویل سال نو هستند و چند خطی قرآن هم برای پاکیزگی دلشان می خوانند یک مرتبه به فکر فرو می روند. آنها را خوب نگاه کن آنقدر به گذشته می روند که ساعت ها اگر رهایشان کنید زمان را از دست خواهید داد، به راستی چه می بینند. مگر در گذشته شب سال نو چه اتفاقی برایشان افتاده که آنقدر آنها را به تامل و فکر واداشته است. اصلا این افراد چه کسانی هستند؟ عجله نکنید! آنها را سال هاست که می شناسید، ولی بی تفاوت از کنارشان می گذرید.
اگر کمی دقت کنید در می یابید که آنها به نوعی با جریانات جنگ درگیر بودند.
یا آنجا بودند، یا شهید دادند یا جانباز شدند. مادر شهید شب سال نو چه احساسی دارد. جانباز شیمیایی و خانواده ای که سال هاست با مردی زندگی می کنند که می گویند موجی است.

 سفره هفت سین این جانبازان غلط املایی دارد. الف آمپول، قاف قرص، کاف کپسول و میم ماسک به جنگ 7 سین آمده اند.
ولی سفره خراب نشده، خانواده عادت کرده است به نوعی اگر همین الف و میم و کاف ها نباشد 7 سین کامل نمی شود. مادرهای شهید هم قاف قاب عکس را کنار سفره گره زدند تا اگر خدا بخواهد امسال به آرزویشان برسند آرزویی که همان لحظه خبر شهادت عزیزشان را از خدا خواسته اند. به راستی این سفره ها را نباید فراموش کرد زیرا تمام کلمات و حروف الفبا در لحظه تحویل سال نو با حضور ذات اقدس الهی می رقصند و رقصی که منتهایش الله است. و ساده اندیشان دل به 7 سین خوش کرده اند غافل از اینکه آنها سال هاست که از سین گذشته اند و به اناعلیه راجعون رسیده اند. خوشا به حالشان که غم و غصه آنها عبادت، شادیشان سعادت و عروجشان لیاقت است.
ای کاش دیوارهای دنیوی فرو می ریختند تا همگان می دیدند که کدامین سفره با دستان خدا تزیین شده است. آن وقت مردم گروه گروه برای پیوستن به گرد سفره عشق سر از پا نمی شناختند.
خدایا مگذار که فریبنده های دنیوی چشمان حقیقت یاب ما را کور کند تا ذهن ها از زیبایی خالی شود. زیبایی یعنی آغاز سال نو با مادر شهید، زیبایی یعنی سفره هفت سین با جانباز شیمیایی، زیبایی یعنی دستان بسته جانباز اعصاب و روان که با چشمان خود کلمات خدا را دنبال می کند.
و عید یعنی شستشوی مزار شهیدی گمنام و گریستن به حال این همه غفلت، خالی شدن از کینه و رنگ و پاک شدن با پاک ترین موجودات الهی.
همانند آنانی که عید را با بوییدن خاک شلمچه آغاز می کنند با خاکش وضو می گیرند و با آفتابش تیمم می کنند.
کاروان راهیان نور دلداده هایی هستند که حق جوانمردی را به جا آوردند و تنگ ماهی قرمز را رها کرده و سبزه دلشان را یاد شهدا گره می زنند تا نکند فراموش شوند مردانی که روزی خود را برای ما فراموش کردند.
و حال تو ای که روی مبل خانه ات آسوده دراز کشیده ای و با کنترل از راه دور کانال های تلویزیونت را عوض می کنی و با خیالی آسوده تخمه ژاپنی ات را می شکنی و اگر یکی از تخمه ها تلخ بود به عالم و آدم ناسزا می گویی. بدان که شیرینی امروز تو حاصل تلخ ترین روزهای عمر کشور بوده است. تلخی که هنوز از کام خیلی از خانواده ها بیرون نرفته است. منظور این نیست که بیایید با آنها هم دردی کنید یا اینکه .....
 ایثارگران نیاز به صدقه ندارند.
 ما به ایثارگران نیاز داریم. هیچ کشوری ارزشها و الگوهای انسانی خود را فراموش نمی کند ولی من نمی دانم که چرا در ایران آدمهای خوب زود فراموش می شوند. بیایید در سال جدید شهدا و ایثارگران را فراموش نکنیم...
پایان پیام